اون خنده‌ای که ناگهانی میاد — وقتی واقعاً بامزه‌ات شده، نه وقتی می‌خوای ادب رعایت کنی. اون خنده‌ی واقعیت. یکی از قشنگ‌ترین چیزاییه که می‌شناسم.

وقتی حرف می‌زنم، حس می‌کنم واقعاً داری می‌شنوی. نه اینکه داری صبر می‌کنی نوبتت بشه. یه جور نادری داری گوش می‌دی که آدم دلش می‌خواد بیشتر حرف بزنه.

می‌گی چی فکر می‌کنی. حتی وقتی سخته. حتی وقتی شاید طرف مقابل دوست نداشته باشه. این خیلی کمیابه — و من خیلی قدرش رو می‌دونم.

یه پیام کوچیک در لحظه‌ی درست. یه سوالی که نشون می‌ده قبلاً شنیدی. این چیزهای کوچیک — اینا نشونه‌ی آدم‌های بزرگن.

طرز فکرت منو غافلگیر می‌کنه. یه چیزی رو از زاویه‌ای می‌بینی که من حتی بهش فکر نکرده بودم. با تو حرف زدن همیشه یه چیز جدید یاد می‌گیرم.

چیزهایی رو با خودت حمل می‌کنی و باز هم می‌خندی. باز هم سر جات هستی. این قدرتیه که خیلی‌ها دارند ولی نشونش نمی‌دن. تو نشونش می‌دی.

در موسیقی، در داستان‌ها، در چیزهایی که دوست داری — یه چیز اصیل و خالص داری. سلیقه‌ات به آدم نشون می‌ده کِه هستی.

اجازه می‌دی احساس کنی. توی دنیایی که همه رو سخت می‌کنه، تو نرم موندی. این شجاعانه‌ست — خیلی بیشتر از اونی که فکر می‌کنی.

تیز، غیرمنتظره، در لحظه‌ی درست. بدون تلاش، یه لحظه‌ی معمولی رو می‌بری یه جای دیگه. با تو بودن خسته‌کننده نیست.

نه نسخه‌ای از خودت. نه کسی که سعی می‌کنی باشی. فقط همین — دقیقاً همون‌طور که هستی. این خودش کافیه. خیلی هم بیشتر از کافیه.